Jerzy Wronowski (1908-1944), Zespół akwarel z okresu okupacji, lata 40. (przed VIII 1944)

Jerzy Wronowski (1908–1944) był polskim malarzem związanym ze środowiskiem artystycznym Wielkopolski, reprezentantem awangardowych tendencji w sztuce dwudziestolecia międzywojennego. Urodził się 16 czerwca 1908 roku w Łodzi, od 1920 roku mieszkał w Kaliszu. W 1932 roku ukończył Wydział Malarstwa Dekoracyjnego w Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu. W 1934 roku uczestniczył, pod kierunkiem Józefa Mehoffera, w realizacji polichromii kościoła w Turku.

Był członkiem Grupy Artystów Wielkopolskich „Plastyka”, z którą wystawiał m.in. w warszawskiej Zachęcie. W 1938 roku jego „Autoportret” zaprezentowany na dorocznym Salonie Zachęty został uhonorowany Nagrodą Funduszu Kultury Narodowej. W tym samym roku artysta wykonał polichromie w prezbiterium kościoła św. Doroty w Opatówku. Jego dorobek obejmował również malarstwo sztalugowe, projekty dekoracyjne i prace o charakterze użytkowym, utrzymane w duchu nowoczesnych tendencji artystycznych epoki.

Po wybuchu II wojny światowej został wysiedlony z Kalisza i zamieszkał w Krakowie. W latach 1942–1943 był więziony na zamku w Lublinie. Po opuszczeniu więzienia znalazł się w Warszawie, gdzie zginął w sierpniu 1944 roku podczas Powstania Warszawskiego.