Andrzej Urbanowicz (1938 - 2011), Obroty chórów, 1999

olej, płyta, 100 x 100 cm, sygnowany i opisany na odwrocie: "ANDRZEJ URBANOWICZ | OBROTY CHÓRÓW | 1999"



Andrzej Urbanowicz to malarz, grafik i performer, przedstawiciel odmiany pop-artu zwanej psychodelic-art. Był absolwentem ASP w Krakowie, związanym blisko z filią tej uczelni w Katowicach, gdzie mieszkał i pracował. Na swojej debiutanckiej wystawie indywidualnej w Galerii Krzywe Koło w Warszawie w 1963 r. pokazał prace mocno nawiązujące do idei bliskich Władysławowi Strzemińskiemu oraz mistycyzmowi Pseudo-Dionizego. W tym czasie do kręgu jego zainteresowań (buddyzm zen, neognozy, symbolika solarna) dołączył okultyzm.
W twórczości Urbanowicza z późnych lat 60. wyczuwalna jest atmosfera sztuki Zbigniewa Makowskiego. To właśnie wtedy wraz z m.in. Henrykiem Wańkiem i Urszulą Broll współdziałał w grupie Oneiron (1963-1978). Artystyczny kolektyw zgłębiał m.in. teorię Carla Gustava Junga, w tym znaczenie snów, oraz ikonografię sztuki Dalekiego Wschodu. Dla działalności artystycznej Urbanowicza ważne było szukanie sensu istnienia oraz miłości. Uważał, że podstawową zasadą bytu jest słońce i konsekwentnie, już od lat 60., był to jeden z podstawowych podejmowanych przez artystę wątków.
Od 1978 do 1991 r. przebywał na stypendium w Stanach Zjednoczonych. Prace Andrzeja Urbanowicza znajdują się w muzeach i kolekcjach prywatnych na całym świecie