28.00 x 19.60 cm - olej, deska ,sygn. na odwr.: T. BRZOZOWSKI | „HUNCWOT“ | 1971, poniżej dedykacja: O! JAKŻE | B. MIŁEJ B.K. od T.B.
Obraz opisany w katalogu oeuvre artysty:
– Tadeusz Brzozowski 1918-1987, red. A. Żakiewicz, Muzeum Narodowe, Warszawa 1997, s. 234, poz. 240 (jako własność Barbary Komarnickiej, USA).
Tadeusz Brzozowski słynął z nadawania swoim pracom intrygujących, często archaicznych lub gwarowych tytułów (jak np. pryncypał, raptus, świekra). Tytułowy „huncwot“ (czyli szelma, nicpoń, urwis) sugeruje pewną przekorę i przewrotność, która znajduje odzwierciedlenie w samej kompozycji. Kompozycja ta, podobnie jak inne z tego okresu, oddaje fascynację artysty kondycją ludzką – jej ułomnością, skomplikowaniem i ukrytymi emocjami, ubranymi w formę wizualnej zagadki. Sam artysta mówił: Poprzez swoje płótna chciałbym powiedzieć rzeczy ważne – prawdę o człowieku, o kondycji ludzkiej, o jej kalectwie i o tym, że kalectwo to można przezwyciężyć (Tadeusz Brzozowski, cyt. Krystyna Czerni, Tadeusz Brzozowski. Wielcy malarze. Ich życie, inspiracje i dzieło, nr 116, s. 7).
Tadeusz Brzozowski (Lwów 1918 - Rzym 1987) - od 1936 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w latach 1940-1942 kontynuując naukę w Kunstgewerbeschule, powstałej w miejsce Akademii. W czasie okupacji związany był z Teatrem Podziemnym Tadeusza Kantora - grał w Balladynie (1943) i główną rolę w Powrocie Odysa (1944). W tym okresie zajmował się też konserwacją dzieł sztuki, co okazało się owocne dla jego własnej techniki malarskiej w przyszłości. W 1945 ostatecznie ukończył studia w krakowskiej ASP. Do 1948 wystawiał z Grupą Młodych Plastyków, uczestnicząc w najważniejszych wystawach młodego ruchu artystycznego, aż do narzucenia przez władze socrealizmu jako obowiązującego stylu obrazowania. W latach 1950-1955 nie uczestniczył w oficjalnym życiu artystycznym, zajmując się w tym czasie malowaniem polichromii kościelnych, konserwacją i nauczaniem rysunku na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej (do 1954). W 1954 przeniósł się do Zakopanego, gdzie podjął pracę pedagogiczną w Szkole Kenara. Pracował w niej do 1969, w latach 1959-1961 jako dyrektor w Zakopanem mieszkał do końca życia. W tym okresie, w toku samodzielnych prób i doświadczeń stał się wirtuozem techniki malarskiej. Kolor, faktura, gra laserunków i walorów, cała „alchemia“ jaką stosował w swoich obrazach złożyły się na niepowtarzalne zjawisko malarstwa abstrakcyjnego, które zdolne było „opowiadać“ samą swą formą. W 1955 powrócił do udziału w wystawach, uczestnicząc w licznych pokazach w Polsce i za granicą, organizując też wiele wystaw indywidualnych. W 1957 wszedł w skład reaktywowanej Grupy Krakowskiej. Od 1958 współorganizował „Salony Marcowe“ w Zakopanem. W 1959 w Paryżu związał się z międzynarodowym ruchem „Phases“. W latach 1962-1979 był pedagogiem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (od 1977 profesorem), a w latach 1979-1981 profesorem ASP w Krakowie. Otrzymał wiele nagród i odznaczeń państwowych oraz m. in. nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego (1983). Wśród retrospektyw artysty za jego życia wymienić należy wystawę w Muzeum Narodowym w Poznaniu (1974) i wystawę rysunków w Muzeum Okręgowym w Radomiu (1986). Wielka wystawa pośmiertna eksponowana była w Muzum Narodowym w Warszawie, a następnie w muzeach w Zakopanem, Wrocławiu i Krakowie w latach 1997-1998. Towarzyszył jej katalog oeuvre artysty w dziedzinie malarstwa i rysunku: Tadeusz Brzozowski 1918-1987, pod red. Ay Żakiewicz, Muzeum Narodowe, Warszawa 1997.
