DAVID DEGLER, NIEMCY, OK. 1600-1682, PRZYPISYWANY

David Degler
Niemcy, ok. 1600-1682, przypisywany
XVII wiek
Stojący anioł
Rzeźbiony w drewnie i polichromowany
Wysokość 105 cm
Uszkodzony, brakujące części

Niemiecki rzeźbiarz David Regler, który działał w XVII wieku, należy do pokolenia południowoniemieckich artystów barokowych, którzy wnieśli znaczący wkład w rozwój sakralnej rzeźby w drewnie poprzez połączenie technicznej precyzji i żywej ekspresji. Niewiele wiadomo o jego życiu, ale jego prace świadczą o niezwykłym wyczuciu ruchu, materialności i emocjonalnym odwołaniu do widza. Jego figury charakteryzują się miękkimi, zaokrąglonymi formami, dopracowaną polichromią i szczególnie żywą postawą - cechy, które plasują go blisko południowoniemieckich warsztatów z okresu wysokiego i późnego baroku.

W XVII wieku stojące figury aniołów i cherubinów, nawet bez skrzydeł, przeżywały szczególny rozkwit. Takie figury często służyły jako dekoracyjne lub symboliczne towarzysze ołtarzy, ambon lub tabernakulów. Uosabiały one cnoty, niebiańskich posłańców lub po prostu wyrażały boską radość. Ich dziecięce, wyidealizowane ciała i radosne ruchy miały na celu przybliżenie niebiańskiego królestwa. Stojące postacie w kontrapoście, z lekko pochylonymi głowami i elegancko ułożonymi kończynami, promieniują wdziękiem i barokową witalnością.

Przedstawiona tutaj figura anioła jest wyrzeźbiona z drewna, ma ponad metr wysokości i jest pomalowana polichromią. Przedstawia młodego putto w żywej pozie, w klasycznym kontrapoście: jedno ramię jest uniesione, drugie opuszczone, tworząc dynamiczny, niemal taneczny ruch. Odcienie ciała subtelnie przechodzą między odcieniami bieli i różu z lekkim niebieskim odcieniem, nadając aniołowi delikatną, niemal półprzezroczystą fizyczność. Niebieska tunika jest wiązana paskiem i spięta na piersi broszką. U dołu, brzegi są zebrane przez drugą broszkę, tworząc dekoracyjne rozcięcie w tkaninie, które dodatkowo podkreśla ruch.

Okrągła, dziecięca fizjonomia z krótkimi, kręconymi, złotymi włosami jest szczególnie charakterystyczna - wysoki lok nad czołem nadaje postaci indywidualny wyraz. Twarz, z drobno pomalowanymi brwiami, dużymi oczami w kształcie migdałów, małym nosem i pełnymi ustami, ukazuje łagodną pogodę ducha. Różowe policzki i starannie nałożona polichromia podkreślają żywiołowość i ciepło anioła.

Figura była prawdopodobnie częścią większego zespołu ołtarzowego lub służyła jako wolnostojący anioł dewocyjny w nawie. Wysokiej jakości wykonanie, harmonijne proporcje i subtelna kolorystyka sprawiają, że jest to wybitny przykład rzeźby barokowej.