Akwaforta ręcznie kolorowana, papier welinowy BFK Rivers barwiony w masie, 42 x 36 cm odcisk płyty, 66 x 48 cm arkusz, edycja limitowana, numerowana ołówkiem XI/XXV l.d., podpisana przez Artystkę ołówkiem l.d. , Sucha pieczęć głowy kota l.d. Wydawca: Editions Michèle Trinckvel.
Znak wodny (lub sucha pieczęć) w kształcie głowy kota to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli autoryzacyjnych stosowanych w grafikach Leonor Fini do oznaczania oryginalnych edycji, nad którymi artystka miała osobisty nadzór.
Liczba rzymska (XXV) sugeruje, że jest to edycja luksusowa, przeznaczona dla artystki, wydawcy lub bliskich współpracowników.
To fascynująca grafika autorstwa Leonor Fini (1907–1996) – jednej z najbardziej niezależnych i charyzmatycznych artystek XX wieku, kojarzonej z nurtem surrealizmu, choć ona sama zawsze odżegnywała się od formalnego przynależenia do jakiejkolwiek grupy.
Leonor Fini była artystką totalną: malarką, projektantką kostiumów teatralnych, ilustratorką i pisarką. Urodziła się w Argentynie, wychowała we Włoszech, a większość życia spędziła w Paryżu.
Królowa autokreacji: Słynęła z ekstrawaganckiego stylu życia, oraz noszenia masek i skomplikowanych kostiumów na paryskich balach. Jej twórczość koncentruje się na kobiecej sile, erotyce, metamorfozie i matriarchacie. W jej świecie to kobiety są istotami aktywnymi, boskimi lub groźnymi, podczas gdy mężczyźni (jeśli się pojawiają) są często senni lub pasywni. Była wręcz obsesyjną miłośniczką kotów (w pewnym momencie mieszkała z ponad dwudziestoma angorami), które namiętnie malowała.
Przedstawienie trzech postaci kobiecych nawiązuje do klasycznego motywu Trzech Gracji. Jednak u Fini nie są one symbolem łagodności, lecz tajemnicy. Fini, która projektowała dla opery i baletu, często przedstawiała postacie w stanach „pomiędzy” – między aktorstwem a rzeczywistością. Postać centralna dominuje, wykonując gest niemal sakralny lub taneczny. Postacie w tle wydają się wyłaniać z tej samej materii, tworząc wielowymiarowe studium ruchu i formy.
W 1973 roku artystka wydała kilka ważnych tek graficznych, np. Les Fantastiques, czy Les Trois Grâces", w których stosowała bardzo podobną estetykę postaci o wydłużonych, „marionetkowych” kończynach i fantazyjnych fryzurach. W tym okresie Leonor Fini intensywnie zajmowała się grafiką warsztatową, a jej styl stał się bardziej linearny, z charakterystycznym gęstym kreskowaniem,
Prace graficzne Fini są dziś rozpoznawalne na całym świecie i bardzo cenione przez kolekcjonerów za ich techniczną precyzję i unikalną, mroczną elegancję.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.
