TATARCZYK TOMASZ, Kompozycja, 1982

kredka, ołówek/papier, w św. p.p. 71,5 x 49 cm, opr. 94 x 68 cm, sygnowany w kompozycji: 'TATARCZYK' [po lewej stronie], '82' [po prawej stronie]

Tomasz TATARCZYK (1947–2010)
Jeden z najważniejszych i najbardziej osobnych twórców polskiego malarstwa przełomu XX i XXI wieku, kojarzony z kręgiem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie kształcił się w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Dwukrotny stypendysta Fundacji Rockefellera w Nowym Jorku oraz laureat prestiżowej Nagrody im. Jana Cybisa (1990), wypracował język wizualny łączący rygorystyczną ascezę z głębokim ładunkiem emocjonalnym.
Twórczość Tatarczyka to procesualne dążenie do radykalnej syntezy natury. Artysta zasłynął cyklami prac, w których motywy zaczerpnięte z najbliższego otoczenia – czarne łodzie, psy, drogi, wzgórza czy tafle wody – zostają sprowadzone do rangi archetypu i uniwersalnego symbolu egzystencjalnego. Jego malarstwo charakteryzuje się niezwykłą kulturą materii: gęste, niemal rzeźbiarskie kładzenie farby, ograniczona do monochromu gama barwna oraz mistrzowskie operowanie światłem nadają płótnom charakter kontemplacyjny i metafizyczny.
Prace artysty znajdują się w najważniejszych kolekcjach publicznych, w tym w Muzeum Narodowym w Warszawie, Poznaniu i Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki. Na rynku aukcyjnym Tomasz Tatarczyk uznawany jest za klasyka współczesności, którego dzieła stanowią rzadki przykład malarstwa o potężnej sile wyrazu, w którym fizyczność natury spotyka się z duchowym wymiarem ludzkiego doświadczenia.