Franciscus Smuglevičius (1745-1807)
Porwanie Hippodamii, z albumu fresków ze Złotego Pałacu Nerona (błędnie nazywanego Łaźniami Tytusa) autorstwa Lodovica Mirriego (1776-1787)
Grafik Marco Carloni (1742-1796)
1776-1787, miedzioryt, akwatinta, gwasz, 53 x 84,5 Sygnowany. AK: F. Smugliewicz disegno, AC: Presso Ludovico Mirri Mercante di Quadri incontro al Palazzo Bernini a Roma, AD:
M. Carloni incise
Jeden z najsłynniejszych artystów litewskich, Pranciškus Smuglewicz (1745-1807), któremu patronował władca Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Stanisław August Poniatowski, i którego wspierał skarb LDR, od 1765 roku studiował w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie. W 1784 r. Smuglewicz wyjechał z Rzymu do Warszawy, a w 1795 r. zamieszkał i pracował w Wilnie.
Podczas jego studiów w Rzymie, Lodovico Mirri, miejscowy antykwariusz i handlarz obrazami, podjął w 1774 r. inicjatywę odkopania z własnych funduszy tak zwanych Term Tito. Teraz jest jasne, że nie były to tarasy Tito, ale ruiny Złotego Pałacu Nerona (Domus Aurea). W ciągu 14 miesięcy odkopał 16 zawalonych pomieszczeń. Znalezione malowidła ścienne były interesujące i bogate w ornamenty. Mirri zatrudnił P. Smuglevičiusa i architekta Vincenzo Brennę (1745-1830) do przemalowania odkrytych malowideł ściennych i ornamentów. Smuglevičius wykonał 34 rysunki, Brenna i Smuglevičius wykonali 20 rysunków, a sam Brenna wykonał 5 rysunków i wszystkie szkice budynku z wymiarami. Rysunki te zostały wygrawerowane na miedzianych płytach przez rzymskiego rytownika Marco Carloniego (1742-1786), wydrukowane i później oprawione w albumie Vestigia delle Terme di Tito e loro interne pitture, opublikowanym w 1766 roku. Album został rozchwytywany przez włoskich i międzynarodowych kolekcjonerów i miłośników sztuki, gdy tylko się ukazał.
