Biblioteka warszawska. Pismo poświęcone naukom, sztukom i przemysłow, t. III zeszyt 7 / Warszawa 1868 / Gebethner i Wolff / oprawa introligatorska w półpłótno; okładki ozdobione ręcznie barwionym papierem marmurkowym / s. 176 / czarno - białe tabele / stan dobry+; przetarcia na okładkach; niewielki foxing; gdzieniegdzie niewielkie przybrudzenia; zapis długopisem; pieczęci własnościowe
Biblioteka Warszawska - miesięcznik literacko-naukowy wydawany w Warszawie w latach 1841–1914; należał do najważniejszych periodyków naukowych w Królestwie Polskim i przez cały okres istnienia utrzymywał wysoki poziom. Założony przez środowisko warszawskich pisarzy i uczonych (m.in. Michała Balińskiego i Kazimierza Władysława Wóycickiego), pozostawał silnie związany z Towarzystwem Przyjaciół Nauk.
Pismo miało charakter naukowy i przeglądowy, ze szczególnym uwzględnieniem historii oraz nauk stosowanych, unikając bieżącej polityki. W praktyce reprezentowało nurt konserwatywny, bliski idei pracy organicznej, i prowadziło polemiki z innymi tytułami. Do 1876 r. było jedynym pismem naukowym o szerokim zakresie tematycznym w Królestwie Polskim.
Obok kwestii naukowych pismo publikowało również dzieła literackie. Na jego łamach ogłaszali swoje utwory m.in. Cyprian Kamil Norwid, Józef Ignacy Kraszewski, Maria Konopnicka oraz Henryk Sienkiewicz (pierwodruk „Rodziny Połanieckich”). Od lat 80. XIX w. periodyk przyjął wyraźnie pozytywistyczny profil, zachowując istotną rolę w życiu naukowym i literackim Warszawy.
W niniejszym egzemplarzu są m.in. Epopeja ludowa wobec najnowszych badań niemieckichudowa wobec najnowszych badań niemieckich, Wiktorya Regina, ze wspomnień narzeczonej J. Zacharyasiewicza, czy Japonia. Obraz politycznych, handlowych i społecznych stosunkow kraju.



