Pol Wincenty/ Drobne poezyje Wincentego Pola. Z podróży po burzy/ Kraków 1856/ Nakładem autora/ półpłócienna oprawa introligatorska/ s. 332, [III]/ stan dobry+, delikatne zagięcia rogów okładek, nieduże przybrudzenia i zaplamienia stron, pieczęć własnościowa, ex libris tłoczony, miejscami niewielkie zapiski piórem, przykurzone górne obcięcie kart
XIX-wieczny tom poetycki o charakterze liryczno-refleksyjnym. Wincenty Pol zbiera „drobne” utwory zrodzone z doświadczeń podróży, obserwacji natury i życia oraz z przeżyć „burzy” rozumianej zarówno dosłownie, jak i jako metafora wstrząsów wewnętrznych i historycznych.
Rdzeń tomu stanowi cykl „Z podróży po burzy”, poprzedzony wierszem „Poświęcenie”. Kompozycja jest wyraźnie uporządkowana na części, m.in.: I. „Wiele–Mało–Przebolało”, II. „Cierpienia bez ceny i Treny-nie-treny”, a dalej sekwencje o charakterze pejzażowo-medytacyjnym, jak „Z klasztoru i z boru” czy „Ze dworu”. W obrębie tych działów pojawiają się wiersze-obrazy (np. o rzekach i krainach), miniatury religijne i obyczajowe oraz teksty, w których dominuje ton moralny i kontemplacyjny (motyw krzyża, cierpliwości, przebaczenia, pracy ducha).



