Rajmund Kanelba, AUTOPORTRET W CZERWIENI, 1944

74.50 x 62.50 cm - olej, tektura
sygn. p.g.: Kanelba | 1944
Na odwrocie napis czarną farbą: 1944.
Ponadto dwie nalepki londyńskiej firmy ramiarskiej James Bourlet & Sons.

W roku 2003 obraz był w Roughton Galleries w Dallas (patrz niżej katalog), a reprodukowany jest w towarzyszącej wystawie publikacji przytaczającej tekst z książki (Paryż 1933) o Rajmundzie Kanelbie pióra André Salmona, wybitnego francuskiego poety, pisarza i krytyka sztuki.
 
 Rajmund Kanelba był znakomitym i rozchwytywanym portrecistą. Jego płótna wyróżnia syntetyczne ujęcie formy i miękki modelunek światłocieniowy. Artysta nigdy nie dążył do fotograficznej dosłowności. Twarz i sylwetka modela stanowiły dla niego przede wszystkim pretekst do budowania harmonii barwnej oraz nastroju obrazu. Często operował stonowaną gamą – szarościami, zgaszonymi błękitami, zieleniami i ciepłymi brązami – które nadawały kompozycjom elegancki, wyciszony charakter. W wielu portretach widoczna jest inspiracja malarstwem francuskim pierwszej połowy XX w. – zwłaszcza postimpresjonizmem i koloryzmem. Kanelba należy do grona najbardziej interesujących polskich malarzy związanych ze środowiskiem École de Paris. W 1928 roku tak pisał o nim francuski krytyk sztuki François Thiébault-Sisson w „Le Temps”: Spośród wszystkich młodych ludzi z zagranicy, którzy przybywają tu, by kształcić się poprzez kontakt z naszymi artystami, nie znam nikogo bardziej utalentowanego niż ten Polak, Kanelba. Jego wzrok jest równie delikatny, co subtelny, a jego oko jest niezwykle wrażliwe na wszelkie modulacje barw i wszelkie zróżnicowania atmosfery.
 
Prezentowany Autoportret w czerwieni jest jednym z najbardziej wyrazistych dzieł w dorobku malarza. W obrazie tym Kanelba wykorzystuje intensywną, nasyconą czerwień, która dominuje kompozycję i buduje jej emocjonalne napięcie. Czerwień pełni tu rolę nie tylko tła, lecz staje się symbolem energii twórczej. Kompozycja autoportretu jest zwarta, skupiona na popiersiu twórcy. Artysty trzyma w dłoni laleczkę w szpiczastym nakryciu głowy. Przypomina ona dzieci z jego portretów ubrane w papierowe kapelusiki. Wzrok malarza skierowany jest wprost na widza nawiązując z nim dialog i opowiadając o swojej twórczości.
Portrety Rajmunda Kanelby łączą elegancję formy z wyrafinowaną kulturą kolorystyczną. Artysta potrafił wydobyć z modela jego indywidualne cechy sprawiając, że płótno staje się dialogiem między malarzem a modelem – dialogiem prowadzonym przede wszystkim za pomocą koloru.
Autoportret w czerwieni jest dziełem ekspresyjnym, odważnym – zarówno formalnie, jak i emocjonalnie – udowadniającym, że dla Kanelby portret nie był jedynie gatunkiem malarskim, lecz przestrzenią autorefleksji i artystycznego eksperymentu. 

Rajmund Kanelba /Kanelbaum (Warszawa 1897 - Londyn 1960)- studia malarskie rozpoczął w roku 1918 w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Stanisława Lentza i Tadeusza Pruszkowskiego. 
Następnie kształcił się w Wiedniu i w Paryżu, gdzie od 1926 zamieszkał na stałe, włączając się w środowisko artystów tzw. École de Paris. Począwszy do 1924 wiele wystawiał w kraju i za granicą, biorąc m.in. udział w paryskich Salonach i prezentując swe prace w Londynie, Edynburgu, Glasgow, Berlinie, Bordeaux, Brukseli, Nowym Jorku, Chicago, Filadelfii, na Florydzie. Podczas II wojny światowej przebywał głównie w Anglii, później okresowo mieszkał w Paryżu, Londynie i Nowym Jorku. Malował pejzaże, martwe natury, akty i portrety, w tym, szczególnie dlań charakterystyczne „liryczne w nastroju, swobodnie i szkicowo traktowane studia kobiet i dzieci” (SAP). W latach pięćdziesiątych portretował, m.in. brytyjską królową Elżbietę II.