Sesterc Karakalli (188–217 n.e.), wybity w mennicy rzymskiej w latach 211–213 n.e., należy do emisji z początkowego okresu jego samodzielnych rządów, bezpośrednio po śmierci Septymiusza Sewera. Okres ten charakteryzuje się wyraźnym akcentowaniem legitymizacji władzy oraz odwołaniami do boskiego porządku w ikonografii monetarnej.
Na awersie przedstawiono głowę cesarza w wieńcu laurowym, zwróconą w prawo, z legendą M AVREL ANTONINVS PIVS AVG BRIT, zawierającą jego pełną tytulaturę oraz przydomek Britannicus, przyjęty po kampaniach prowadzonych przez jego ojca w Brytanii.
Rewers ukazuje Providentię stojącą w lewo, trzymającą pałeczkę (sceptrum lub lituus) oraz róg obfitości, z globem u jej stóp, oraz legendą PROVIDENTIAE DEORVM, a w polach litery S–C, wskazujące na emisję senacką. Providentia, jako personifikacja przezorności i opatrzności, w tym kontekście odnosi się bezpośrednio do „opatrzności bogów”, co stanowi wyraźne odwołanie do boskiego wsparcia dla rządów cesarza. Glob symbolizuje panowanie nad światem, natomiast róg obfitości odnosi się do dobrobytu zapewnianego przez stabilne rządy.
Legenda PROVIDENTIAE DEORVM należy do ściśle określonego repertuaru propagandowego mennictwa wczesnego III w. n.e., podkreślającego ideę, że władza cesarska funkcjonuje w zgodzie z wolą bogów. W przypadku Karakalli, który objął władzę w wyniku napiętej sukcesji, motyw ten miał szczególne znaczenie ideologiczne.
Cesarstwo Rzymskie
Karakalla (188-217), Sesterc 211-213, mennica Rzym
Awers: głowa w wieńcu laurowym w prawo
M AVREL ANTONINVS PIVS AVG BRIT
Rewers: Providentia stojąca w lewo, trzymająca pałeczkę i róg obfitości, u jej stóp glob, w polach litery S-C
PROVIDENTIAE DEORVM
Średnica 30 mm, waga 23.97 g
