olej, płótno, 150 x 100 cm (w oprawie 190 x 140 cm), sygnowany p.d.: 'Pawłowski | 25'
"W serii obrazów „Deformacje” podejmuję próbę
uchwycenia napięcia pomiędzy materią a duchem,
cielesnością a metafizyką. Każda kompozycja jest dla
mnie momentem przemiany — procesem powstawania, rozpadu lub przeobrażenia, zapisanym na płótnie. Formy buduję jak organiczne rzeźby, balansujące pomiędzy chaosem a ładem.
Posługuję się językiem barokowego surrealizmu:
dramatycznym światłem, głębokim cieniem, intensywnym ruchem i bogactwem form. Interesuje
mnie figura, która jednocześnie przypomina rzeźbę
z marmuru i żywą tkankę - materię pulsującą między
trwałością a kruchością. Zależy mi, by widz obcował
z czymś niemal namacalnym, a zarazem symbolicznym i nieuchwytnym.
Materiał, światło i draperia stają się nośnikami sensu
- metaforą historii, pamięci i duchowych napięć. Pojawiające się postacie nie są portretami, lecz archetypami, uosabiającymi siły i idee kształtujące ludzkie
doświadczenie. Seria ta opowiada o człowieku zawieszonym pomiędzy światami, w momencie, gdy forma
dopiero się rodzi, a znaczenie pozostaje otwarte".
Daniel Pawłowski
